[ يُنادُونَهُمْ أَ لَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قالُوا بَلى وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمانِيُّ حَتَّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ ] « 1 » . مؤمنان را ندا مىدهند : آيا ما [ در دنيا ] با شما نبوديم ؟ مىگويند : چرا ، ولى شما خود را [ به سبب نفاق و دشمنى با خدا و رسول ] در بلا و هلاكت افكنديد و به انتظار [ خاموش شدن چراغ اسلام و نابودى پيامبر ] نشستيد و [ نسبت به حقايق ] در ترديد بوديد و آرزوها [ ى دور و دراز و بى پايه ، ] شما را فريفت ، تا فرمان خدا [ به نابودى شما ] در رسيد و [ شيطان ] فريبنده ، شما را فريب داد . بدبختى را ببينيد براى چند روز بسيار محدود و براى وقتى بسيار كم ، بعضى از فرزندان آدم دچار چه وساوس و شيطنت‌ها و غرورها مىشوند و چگونه در چاه مظاهر مادى سرنگون شده به بخت خود و ديگران پشت پا مىزنند ! سيه روزى را ببينيد كه بشر از اين همه نعمت‌هاى مادى و معنوى حق ، سوء استفاده كرده ، آن‌ها را در راه مطامع شيطانى و هواهاى نفسانى مصرف كرده و مىخواهد از اين راه جلوى پيشرفت حقايق و واقعيّت‌هاى مسلّم الهى را بگيرد ! چه سيه دل و تاريك روحند ، اين مزدوران هواى نفس و عمله‌هاى شيطان كه مىخواهند با فوت دهان نور خورشيد جهان افروز را خاموش كنند ! خوشا به حال آن انسان‌هايى كه عقل را به كار گرفته و از طريق آن به دريافت حقايق و واقعيت‌ها نايل شدند و قلب را به كار گرفته و از طريق آن به كسب معرفت و نور دست يافتند و اعضا و جوارح را با كمك علم و معرفت به استخدام عبادت و بندگى كشيده و از ظرف وجود خود منبعى از بركت و كرامت و درستى و فضيلت

--> ( 1 ) - حديد ( 57 ) : 14 .