و جز به آن جناب و شؤون آن محبوب ازل و ابد نظر نداشته و دل نبندند . اهل معرفت ، دنيا را سراى فانى و آخرت را خانه باقى و ابدى دانند و خويش را مسافرى براى رسيدن به مقام لقا و وصل خوانند . اهل معرفت ، دين و تعليمات پر فروغ انبيا و امامان عليهم السلام را از هر چيزى بالاتر دانسته و تمام سعى آنان بر اين است كه همآهنگ با حقايق ، زندگى كنند . اهل معرفت ، دل را خانهء دلدار حقيقى مىدانند و خود را جز مملوكى مطيع در كف مالكى مهربان و سعادت‌خواه نمىبينند . اهل معرفت ، سعى دارند به هيچ شرى آلوده نگردند و از هيچ خيرى غافل نماند كه عبادت اهل معرفت رعايت حق حضرت حق و حقوق مردم است . اهل معرفت ، آراسته به فضايل و پيراسته از رذايل و منوّر به نور عشق و محقّق به حقيقت و مجسمه فضيلت و منبع جود و سخاوت و مظهر لطف و كرامتند . اينان از دنيا براى آخرت توشه برمىدارند و از روز و شب كسب كمال مىنمايند ، و براى مردم چراغ هدايت و نور طريقند . اهل معرفت ، شمع شبستان حيات ، ظهور دهندهء بركات و قارى آيات و عامل به واقعيت‌ها و در يك كلمه عاشق حضرت يارند و اين حركت در مسير اين عشق را تا رسيدن به مقام قرب با هيچ چيز معامله نمىكنند . عارف عاشق ، شيخ بهايى در اين زمينه مىگويد : گفتم اى دل ز يار چشم بپوش * گفت پندم ده كه ندهم گوش تا گشود دست گل نقاب از رخ * كى شود بلبل از فغان خاموش