[ ثُمَّ كَيْفَ لا يَقْنَعُ الْعَبْدُ بِما قَسَمَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ وَهُوَ يَقُولُ : [ نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ] « 1 » أيْقِنْ وَصَدِّقْ بِما شاءَ وَلِما شاءَ بِلا عِلَّةٍ فَمَنْ أيْقَنَ بِرَبِّهِ أضافَ تُوْلِيَةَ الاقْسامِ إلى نَفْسِهِ بِلا سَبَبٍ ] پس از اين همه واقعيّت ، چگونه عبد به دادهء قاسم العباد قانع نباشد ، در حالى كه خداوند مىفرمايد : ما در ميان بندگان معاش ايشان را قسمت كرديم و براى هر كسى فرا خور حال او روزى مقرر نموديم . با بودن چنين آيهء محكمى در قرآن مجيد كه مخّ حق و عين صدق است ، يقين پيدا كن و فرمودهء حضرت دوست را اذعان نما كه هر چه دربارهء تو از روزى يا فقر و غنى ، يا صحت و مرض ، مقرر داشته عين مصلحت و حكمت است . پس كسى كه به وجود مقدس او و اسما و صفاتش يقين داشت ، بدون هر سبب و علّت ، واقعيت‌ها را به حضرت او نسبت خواهد داد و از هر جهت از مولايش راضى خواهد بود .

--> ( 1 ) - زخرف ( 43 ) : 32 .