مگر مىنبينى كه دد را مدام * نينداخت جز حرص خوردن بدام پلنگى كه گردن كشد بر وحوش * به دام افتد از بهر خوردن چو موش چو موش آن كه نان و پنيرش خورى * به دامش در افتى و تيرش خورى عَنْ أَبى عَبْدِاللّهِ عليه السلام قالَ : مَكْتُوبٌ فِى التَّوْراتِ : ابْنَ آدَمَ كُنْ كَيْفَ شِئْتَ كَما تَدينُ تُدانُ . مَنْ رَضِىَ مِنَ اللّهِ بِالْقَليلِ مِنَ الرِّزْقِ قَبِلَ اللّهُ الْيَسيرَ مِنَ الْعَمَلِ وَمَنْ رَضِىَ بِالْيَسيرِ مِنَ الْحَلالِ خَفَّتْ مَؤُنَتُهُ وَزَكّتْ مَكْسَبَتُهُ وَخَرَجَ مِنْ حَدِّ الْفُجُورِ « 1 » . امام صادق عليه السلام فرمود : در تورات است : فرزند آدم ! هر گونه مىخواهى باش كه به هر چه كنى به همان جزا داده مىشوى ، كسى كه به روزى كم از حضرت حق راضى باشد ، خداوند هم عمل كم او را قبول مىكند و هر كس به حلال مختصر قناعت ورزد ، زندگيش سبك و كسبش پاك و از مرزهاى بدكردارى دور مىماند . آرى ، قناعت راحت دين و دنيا و آخرت و سبب امنيّت درون و برون و علّت بر جا ماندن در مرز و حدود و باعث حفظ حقوق همگان است . از دو دست خود ، به وضو و نوشتن براى حق و كمك به افتاده و برداشتن به پيشگاه معبود قناعت كنيد ، از قدم خود به صلهء رحم و رفتن به جنگ با دشمنان و رفتن براى يارى دادن به مظلوم قناعت كنيد ، از چشم خود براى زيارت و تماشاى مناظر الهى و ديدن آثار و عجايب وجود خود قناعت نماييد ، از شكم خود به خوردن حلال و از شهوت خويش به رختخواب شرعى قناعت كنيد و از زبان فقط به گفتن حق قناعت ورزيد و از گوش تنها به شنيدن حق قناعت كنيد و از مغز فقط به

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 138 ، باب القناعة ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة : 21 / 531 ، باب 15 ، حديث 27777 ؛ بحار الأنوار : 70 / 175 ، باب 129 ، حديث 16 .