يعنى : چون زبان و گوش و چشم ، به صورت ذكر و آثار و عبر كه رغايب غايات حس است ظاهر گشتند ، حينئذٍ غفلت از حواسّ او ، منقمع و مندفع شود ، تا هيچ قولى و نظرى و سماعى از اين كامل ، جز از سر حضور و يقظت صادر نشود ، پس اين مفاتيح ، اثرى به صورت قوامع عزّت پيدا آمد و از اين مدارك ، حسّى ظاهر به اعلام عملى تخلّق . از آن وجه استعارت فرموده است كه نشان عمل تخلّق به اسم سميع و بصير و قائل آن است كه زبان و گوش و چشم به گفت و شنيد و ديد و ذكر و سماع و رؤيت حق و آثار و عبر او مصروف باشد و آلات اين تخلّق و ظهور او بالفعل ، جز اين مدارك مذكور نيستند ، لاجرم ايشان از اين جهت ، نشان‌هاى عملى تخلق آمدند « 1 » . 3 - راحتى در گرسنگى امام صادق عليه السلام مىفرمايد : سوّمين چيزى كه در دنيا راحت انسان است گرسنگى است كه البته ، منظور از آن كم خورى يا به اندازه خوردن است كه كم خورى و گرسنگى كشندهء شهوات و وساوس است . هر چه شكم پرتر باشد ، آتش شهوات روشن‌تر است و براى پر كردن‌هاى بعدى ، به طور مرتّب انسان دچار وسوسه ، در به دست آوردن مال دنيا خواهد بود و آن چنان گرفتار همّ و غم است كه لحظه‌اى امنيّت درون و سلامت زندگى ندارد . در فضيلت جوع و كم خورى در باب چهل و يكم « مصباح الشريعة » كه باب

--> ( 1 ) - مشارق الدرارى : 476 .