[ فَاغْلِقْ بابَ لِسانِكَ عَمّا لَكَ مِنْهُ بُدٌّ لا سِيَّما إذا لَمْ تَجِدْ أهْلًا لِلْكَلامِ وَالْمُساعِدَ فِى المُذاكَرَةِ لِلّهِ وَفِى اللّه ] سكوت و ضرورت آن تا مجبور نشوى لب به سخن باز مكن ، با توجه به اين كه معايب و مفاسد زياده‌گويى را دانستى ، پس لب گشودن ، جز در ضرورت صحيح نيست به خصوص ، وقتى كه شنونده ، اهل و يار مناسبى را براى گفتگو براى خدا و در راه خدا ، نيافتى . عارف بزرگوار مصطفوى در شرح جملهء بالا مىگويد : آرى ، آنان كه به حقايق و اسرار الهى آگاه شدند ، سكوت اختيار كردند . هر كه را اسرار حق آموختند * مهر كردند و دهانش دوختند سخن زياد گفتن ، علامت نادانى و دور بودن از حقيقت است . الْعِلْمُ نُقْطَةٌ كَثَّرَها الْجاهِلُونَ « 1 » . علم نقطهء روشن و معلومى است كه جاهلان آن را زياد كرده‌اند . در هر موضوع ، حق مطلب در يك جملهء كوتاه خلاصه مىشود ، ولى افرادى كه به حق مطلب نرسيده‌اند ، ده‌ها احتمال و شقوق ذكر نموده و بعد از احتمالات

--> ( 1 ) - عوالى اللآلى : 4 / 129 ، حديث 223 .