حفظ زبان در روايات عَنْ عُثْمانِ بْنِ عيسى قالَ : حَضَرْتُ أبَا الْحَسَنِ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيْهِ وَقالَ لَهُ رَجُلٌ : أوْصِنى فَقالَ لَهُ : إحْفَظْ لِسانَكَ تَعِزُّ وَلا تُمَكِّنِ النّاسَ مِنْ قِيادِكَ فَتُذِلُّ رَقَبَتَكَ « 1 » . عثمان بن عيسى مىگويد : خدمت حضرت ابو الحسن عليه السلام بودم كه مردى به آن جناب گفت : به من توصيه‌اى بنما . حضرت فرمود : زبانت را نگهدار تا عزيز باشى ، ومهار خود را به دست مردم مده ، تا از خوارى و ذلّت دور بمانى . رسول خدا صلى الله عليه و آله به مردى كه براى زيارت آن حضرت آمده بود فرمود : تو را به چيزى راهنمايى نكنم كه به خاطر آن خداوند تو را به بهشت برد ؟ عرضه داشت : چرا يا رسول اللّه . فرمود : از آنچه خدا به تو مرحمت فرموده ، بپرداز . گفت : اگر خودم محتاج‌تر باشم چه كنم ؟ فرمود : ستمديده‌اى را يارى كن . گفت : اگر ناتوان‌تر از آن ستمديده باشم . فرمود : بيخردى را هدايت كن . گفتم : اگر خود بدبخت و بيخرد باشم بيش از آن كه محتاج به راهنمايى است . فرمود : زبانت را جز از خير حفظ كن ، آيا شاد نيستى كه يكى از اين صفات در تو باشد و تو را به بهشت كشد « 2 » . راستى ، حضرت حق براى نجات همه جانبهء انسان چه درهايى از رحمت و لطف و عنايت به روى انسان باز كرده ؟ ! راهى به سوى سعادت و سلامت وجود ندارد ، مگر آن كه خداوند مهربان تمام

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 133 ، باب الصمت وحفظ اللسان ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 190 ، باب 119 ، حديث 16048 ؛ بحار الأنوار : 68 / 296 ، باب 78 ، حديث 68 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 133 ، باب الصمت وحفظ اللسان ، حديث 5 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 182 ، باب 117 ، حديث 16026 ؛ بحار الأنوار : 68 / 296 ، باب 78 ، حديث 69 .