نفسانى و اجتناب از لذت‌هاى بدنى و آرزوهاى پست حيوانى و عدم تعلق به مال و منال دنيوى ؛ زيرا همهء اين‌ها در صورتى كه خارج از حدود شرع باشند موانعى هستند كه انسان را از معارف الهى و نفحات قدسى بازمىدارد و هيچ چيز روح انسانى را از نزديك شدن به عالم قدس كه از آن نزول يافته مانع نمىشود ، مگر آنچه كه به نام مشتهيات نفسانى ناميده شده ، از قبيل غرايز حيوانى و ناستوده‌هاى اخلاقى و كردارهاى شيطانى و هم چنان كه ظرف ، تا هنگامى كه از آب پر مىباشد ورود هوا به داخل آن امكان ندارد ، نفوس انسانى نيز تا خالى و وارسته از صفات و ملكات نكوهيده نباشد ، نور الهى چنان كه شايسته است قلوب آنان را روشن نخواهد نمود . نفوس به هر نسبت كه از اين پليدىها پاك شوند ، انوار دانش بر دل آن‌ها اشراق بيشترى يافته و بخشش‌هاى يزدانى بر آن‌ها روى مىآورد . به عكس نفوسى كه به غير خدا اشتغال دارند ، معرفت و شناسايى پروردگار و حلاوت و دوستى و انس با او در دل آن‌ها جاى نخواهد گرفت و به هر اندازه كه تجرد نفس كمال يابد ، ايمان و يقين بيشتر مىشود و صفات عاليه و فضائل كم‌نظير و بلندى كه نفس انسانى در آن مرحله از صفا و تجرد خواهان است بر او فرود مىآيد . بدين جهت عباداتى كه به منزلهء نردبان ترقى و راه وصول به اين كمال است تشريع شده است . چه پاره‌اى از آن‌ها انفاق مال و بخشيدن آنست كه باعث انقطاع انسان از آزمندى به دنياست مانند زكات و خمس و صدقات و اين انقطاع همان علت غايى تشريع انفاق است كه به اصطلاح دانشمندان به غرض از تشريع ناميده مىشود ، اگر چه بهره بردن پاره‌اى از مردم بر آن مترتب است .