شد ، از مكان اول غايب است و در مكان دوم حاضر است ولى خدا كه جسم نيست كه انتقال برايش تصور شود ، پس غايب نيست و حضور دارد ، ولى ما حضور نداريم مگر بواسطهء پرچم . ابن ابى العوجاء سرافكنده برگشت ، با ياران و همراهان مىگفت : من از شما خواسته بودم كه مرا به روى سجاده‌اى بنشانيد ، شما مرا بر زير پاره اخگرى ، آتش مجمرى افكنديد ، آنان گفتند : تو در مجلس امام صادق بس حقير بودى ! ! آرى ، آن جناب غايب نيست ، غايب ما هستيم كه با اطاعت از دستورهاى او و پوشيدن لباس تقوا لايق حضور مىشويم ، تا جايىكه به مقام فنا رسيده جز او چيزى را نبينيم . حرمت اين خانه را با فراهم آوردن خشوع و خضوع نگهداريد و چون خواستيد به آن مقام برويد با خلوص نيت و پاكى همه جانبه حركت كنيد كه بينايان راه با همهء عظمتى كه داشتند خود را در آنجا بسيار كوچك مىكردند و بسيار كوچك مىديدند . آرى ، بزرگان دين خود را در اين راه نديده مىگرفتند و با كوچك كردن خود در تعظيم و بزرگداشت آن هر چه بيشتر مىافزودند ، تاجوران محيط دين با تواضع و خاكسارى پى در پى خود را به اين درگاه حق مىرساندند ، حتى در اردوى امن جهان خود را مصغر و جزء مىكردند ، با آن كه بزرگ بودند و مكبر و كل . از اولياى اسلام ، تواضع و خاكسارى را بنگريد تا چه حد و چه اندازه در اين راه بوده ؟ ائمهء مسلمانان عليهم السلام آنقدر در جنب اين خانه وارد شده و خود را ناديده مىگرفتند كه تشخص خود را هيچگاه مانع از تكرار خاكسارى بر در اين خانه قرار نمىدادند .