در اين سفر سودمند كه براى تصفيهء روح و تزكيهء نفس قرار داده شده ، توصيهء زيادى از طرف اولياى الهى شده كه قرآن بخوانيد و بفهميد و به دستورهاى سعادتبخشى كه در اين كتاب است عمل كنيد ، اصولًا هدف از نزول قرآن فهم آن و عمل به واقعيت‌هاى آن است . در صورت فهم قرآن و عمل به اين كتاب خير دنيا و آخرت انسان تأمين مىشود . قرآن مجيد ، ضامن سعادت انسان در همهء جوانب حيات است ، در صورتى كه مردم مسلمان با كمك عقل و انديشه به فهم آن موفق شوند و با كمال شوق در اجراى برنامه‌هاى آن بكوشند و به خصوص در اين مسير با عظمت حيات از گناه و عصيان بپرهيزند كه گناه تيرگى مىآورد و تيرگى مانع فهم قرآن و علت واقعى بىتوفيقى انسان در عمل به كتاب خداست . هيچ برنامه‌اى در قرآن نيست ، مگر اين كه عمل به آن داراى نفع دنيوى و اخرويست و نيز برنامه‌اى در اين كتاب نيست مگر اين كه ضامن حقوق طبيعى و معنوى انسان در دو قلمرو فرد و اجتماع است . مطالعه در تاريخ صدر اول اسلام نشان مىدهد كه زمان عمل به برنامه‌هاى الهى ، زمان نور ، زمان پيروزى ، زمان فتح و غلبه ، زمان معنويت ، زمان فضيلت و برترى و پرچمدارى اهل قرآن بر ساير ملت‌ها و امت‌ها بود . از زمانى كه امت اسلامى روى از قرآن تافتند و عمل به اين كتاب را كنار گذاشتند ، زمان ظلمت و ذلت و اسارت و بيچارگى شروع شد . شايد گروهى براى درك روز عزت و ذلت مسلمانان به خود زحمت مطالعه در تاريخ حيات مسلمانان را ندهند ، بايد از آنان خواست تا چهرهء فعلى زندگى ملت اسلام را بنگرند و به اين واقعيت توجه كنند كه ملت اسلام امروز دومين جمعيت