[ وَاحْذَرْ أنْ تَطَأَ بَساطَ مَلِكِكَ إلّابِالذُّلِّ وَالْإفْتِقارِ وَالْخَشْيَةِ وَالتَّعْظيمِ وَأخْلِصْ حَرَكاتِكَ مِنَ الرّيا وسِرِّكَ مِنَ الْقَساوَةِ ] جداً از اين كه بدون احساس ذلت و احتياج و خشيت و درك عظمت دوست پا در مقام بندگى و بساط سلطان واقعىات بگذارى بپرهيز . اين مقام ، جاى نشان دادن ذلت ، فقر ، خشيت و تعظيم است كه بدون اين حالات ، كسى را در اين بساط راهى نيست و بدون اين حقايق بندگى ، به زيور كمال آراسته نمىشود . تمام حركات عبادى خود را از ريا خالص كن و دلت را كه حريم حضرت مولاست از قساوت و چرك عصيان ، با جذب و جلب رحمت او بشوى . اى شده چشم جان من به تو باز * از تو در دل نياز و در جان آز شب اندوه من نگردد روز * تا نبينم جمال روى تو باز تو زما فارغى و ما داريم * بر درت سر بر آستان نياز در دلم آرزوى عشق ترا * نيست انجام اگر بود آغاز مرغ جانم زآشيانهء تن * جز بكويت كجا كند پرواز « 1 »

--> ( 1 ) - عشاقنامه ، فخرالدين عراقى .