عارف معارف ، جمالى اردستانى گويد : تازه نگارى طلب اى جان و دل * تا كه روان بگذرى از آب و گل چشم از اين نيك و بدى ها به دور * هر چه بجز اوست سراسر بسوز اى در آزرده مگو شرح پوست * دوست غيور است مجو غير دوست قامت دلجوى دل آرام من * برده به كلى زدل آرام من گر بگدازى تو گدازى دلم * ور بنوازى تو نوازى دلم پند من ار بشنوى اى جان دل * زود بود زود كه گردى خجل و بايد كه ، چون بنده به قدر فهم و معرفت خود خالق و معبود خود را شناخت ، همواره به عبادت و فرمانبردارى او مشغول باشد ، در هر صورت و هر شغل كه باشد و همهء عمر تا به وقت مرگ در طلب مزيد معرفت او سعى كند ؛ زيرا كه اين كارى است كه نهايت ندارد و حق تعالى فرموده است رسول صلى الله عليه و آله را : [ وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ ] « 1 » . و مفسران ، تفسير « يقين » در اين آيت به مرگ كرده‌اند ، يعنى خداى خود را مىپرست تا به وقت مرگ . وَقالَ اللّه : [ وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ] « 2 » . أي لِيَعْرِفُون « 3 » . و تفسير پرستيدن اينجا به شناخت كرده‌اند . پس بايد كه از اين معانى ، محقق بداند كه عبادت و طاعت حق تعالى بر همهء خلايق واجب است و هيچ عبادتى فاضل‌تر و عالىتر از طلب معرفت او نيست .

--> ( 1 ) - حجر ( 15 ) : 99 . و پروردگارت را تا هنگامى كه تو را مرگ بيايد ، بندگى كن . ( 2 ) - ذاريات ( 51 ) : 56 . و جن و انس را جز براى اين كه مرا بپرستند نيافريديم . ( 3 ) - التفسير الكبير : 28 / 4 - 233 ؛ تفسير روح البيان : 10 / 317 .