و از بودن با طيور مىپرهيزد ، با پروردگارش انس مىگيرد و از طيور وحشت مىكند « 1 » . اين تنهايى و غربت و حزن و غصه و وحشت كه در روايت دستور داده شده در برابر بدكاران جامعه است ، يعنى آنان كه يك پيامبر صلى الله عليه و آله يا يك انسان صالح از هدايت آنان مأيوس است و بودن با آن ها ، جز ضرر و خسارت ، سودى براى انسان ندارد . قالَ أميرُالمُؤمِنينَ عليه السلام : أيُّهَا النّاسُ طُوبى لِمَنْ لَزِمَ بَيْتَهُ وَأكَلَ كَسْرَتَهُ وَبَكى عَلى خَطيئَتِهِ وَكانَ مِنْ نَفْسِهِ فى تَعَبٍ وَالنّاسُ مِنْهُ فى راحَةٍ « 2 » . اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود : اى مردم ! خوشا به حال كسى كه به خاطر حفظ خود از گناه و گناهكاران كمتر از خانه بيرون مىآيد و تكه نان خود را خورده و بر گناهش مىگريد ، خود را در تمام امور خير به رنج و ناراحتى مىاندازد ، تا مردم در كنار او راحت بوده از مشكلاتشان برهند . قالَ النَّبىُّ صلى الله عليه و آله : ثَلاثٌ مُنْجِياتٌ : تَكُفُّ لِسانَكَ وَتَبْكى عَلى خَطيئَتِكَ وَتَلْزِمُ بَيْتَكَ « 3 » . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : سه چيز باعث نجات است ، نگهدارى زبان و گريه بر گناه و كمتر از خانه بيرون آمدن . « كنايه از كمتر رابطه داشتن با كسانى است كه انسان از آنان اثر سوء مىگيرد » . عَن عَلىٍ عليه السلام قالَ : قالَ عيسَى بْنُ مَرْيَمَ : طُوبى لِمَنْ كانَ صَمْتُهُ فِكْراً وَنَظَرُهُ عَبْراً

--> ( 1 ) - الأمالى ، صدوق : 198 ، المجلس السادس والثلاثون ، حديث 4 ؛ بحار الأنوار : 67 / 108 ، باب 49 ، حديث 1 . ( 2 ) - نهج البلاغة : خطبهء 176 ؛ بحار الأنوار : 67 / 109 ، باب 49 ، حديث 4 . ( 3 ) - الخصال : 1 / 85 ، حديث 13 ؛ بحار الأنوار : 67 / 109 ، باب 49 ، حديث 5 .