انسان مكلف و موظف است از كليهء اين امور چه در خلوت و چه در جلوت بپرهيزد كه هر يك از اين گناهان عامل خطرى براى رسوايى انسان در دنيا و معذب شدن او در آخرت است . عزلت و مهاجرت 2 - عزلت و گوشه‌گيرى از شهرى كه انسان در آن شهر يا مملكتى كه در آن مملكت ، قدرت حفظ دين خود را ندارد كه از اين عزلت و گوشه‌گيرى در آيات و روايات تعبير به مهاجرت شده و به اين نحو عزلت ، قرآن مجيد در بسيارى از آيات امر مؤكد و دستور واجب دارد . عزلت از گناهكاران 3 - كناره‌جويى و عزلت از گروهى كه غرق در انواع معاصى و گناهانند و انسان از هدايت آنان به تمام معنى نااميد شده و ادامهء معاشرت با آنان ، ممكن است اثر سويى بر حال و اخلاق و اعمال و ايمان انسان بگذارد كه بدون ترديد روايت حضرت صادق در فصل بيست و چهارم كتاب باعظمت « مصباح الشريعة » بيشتر ناظر به اين مورد سوم است و سعى بر اين است كه به توضيح اين قسمت اقدام شود . گذشته از اين سه مورد ، در اسلام مورد ديگرى براى عزلت و گوشه‌گيرى نيست ، اگر هم باشد منطبق بر يكى از اين سه مورد است . معاشرت با عباد صالح خدا ، رفتن بين مردم براى حل مشكلات خانوادگى ، اقتصادى و اجتماعى آنان ، ارتباط با خلق براى امر به معروف و نهى از منكر ، اختلاط با جامعه براى روشنگرى ، رفتن دنبال زراعت و صنعت و تجارت و كسب و كار و كمك گرفتن از مردم مؤمن و مسلمان در اين جهت ، براى هر انسانى لازم