اكثر مردم در طول تاريخ به بهداشت جسم و سلامت بدن ، با رعايت آب و هوا و خوراك و پوشاك اهميت مىدادند و اكنون هم اهميت مىدهند ، ولى به سلامت روح و قلب و عقل و نفس در تمام تاريخ كمتر بها داده و امروز هم كمتر بها مىدهند . غفلت از سلامتى دين غفلت از سلامت روح و قلب كه در حقيقت غفلت از حق و ايمان و روز قيامت است و محصول آن خزى دنيا و عذاب آخرت است ، از اعظم گناهان و از بدترين عيوب است . شيخ بهايى ، آن عالم عارف در باب غفلت از حق و بىتوجهى به سلامت دين و روح و قلب در كتاب « سوانح » مىگويد : « غَفْلَةُ الْقَلْبِ عَنِ الْحَقِّ مِنْ أعْظَمِ الْعُيُوبِ وَأكْبَرِ الذُّنُوبِ وَلَوْ كانَتْ آنا مِنَ الْأناتِ أوْ لَمْحَةٌ مِنَ اللَّمَحاتِ حَتّى أنَّ أهْلَ القُلُوبِ عَدوُّ الغافِلِ فى آنِ الغَفْلَةِ مِنْ جُمْلَةِ الكُفّار » : بىتوجهى دل ، نسبت به حق خدا ، انبيا ، امامان ، حلال و حرام و معارف و حقايق از بزرگ‌ترين عيوب و گناهان است ، گرچه اين غفلت آنى از آنات ، يا لمحه‌اى از لمحات باشد . مسئلهء غفلت به اندازه‌اى قبيح است كه اهل دل ، غافل را به وقت غفلت ، گرچه يك لحظه باشد از جملهء كفار شمرده‌اند . غفلت از امور معنوى و عدم توجه به سلامت باطن ، به اندازه‌اى خطرناك است كه پس از مدتى انسان غافل آن چنان محجوب از حقايق مىشود كه سنگينى محجوب بودن را ، با آن كه از تمام كوه‌هاى سر به فلك كشيده سنگين‌تر است حس نمىكند . در معارف الهيه آمده :