تمام كدورت‌ها پاك و از همهء آلايش‌ها صاف كند . كعبه ، قلب معنويت و مركز عبوديت و جايگاه خلوص و محل خضوع و خشوع است و دلى كه از اين اوصاف عالى رنگ ندارد در آنجا جاى ندارد ، بدون نفس تزكيه شده و قلب آراسته به حقايق و اوصاف الهى ، نمىتوان راهى به آن حريم مقدس و حرم با عظمت پيدا كرد كه راه واقعى انسان به سوى حضرت معبود فقط از راه قلب سليم است و بس و قلب سليم ، قلب خاشع و خاضع و مؤمن و متقى و رقيق و رحيم و رؤوف و كريم و آراسته به يقين است . تا از خوديت‌هاى شيطانى بىخود نگردى و از شرارت‌هاى نفس پاك نشوى و از چاه تاريك رذايل بيرون نيايى و خوديت الهى خود را باز نيابى و خويشتن را از بيگانگان و دشمنان بىنياز نسازى ، به خانهء حق راه پيدا نكنى . آرى ، چون دل از غير فارغ ساختى و نفس از رذايل پرداختى و لباس شيطنت از تمام وجود انداختى و هويت خود را به تمام معنى به حضرت مولا باختى ، لياقت ورود در حرم را براى خود ساختى كه بدن و جسم را به آن حريم دعوت نكرده‌اند ، بلكه دعوت از بارگاه قدس متوجه به انسان است و انسان آن موجودى است كه به صفات حضرت دوست متصف باشد . فيلسوف و فقيه بزرگ ، مرحوم حاج شيخ محمد حسين غروى اصفهانى معروف به كمپانى در خطاب به انسان مىفرمايد : گهى به كعبهء جانان سفر توانى كرد * كه در مناى وفا ترك سرتوانى كرد به راه عشق توانى كه رهسپر گردى * اگر كه سينهء خود را سپر توانى كرد به چار بالش خواب آنگهى تو تكيه زنى * كه تن نشانهء تير سه پر توانى كرد نسيم صبح مراد آنگهى كند شادت * كه خدمت از سر شب تا سحر توانى كرد جدا مشو زدر دوست مفتقر هرگز * كه چارهء دل ازين رهگذر توانى كرد