[ وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً ] « 1 » . و هر كه وارد آن شود در امان است . بيابد ، اينجا جاى زيادى رجا و اميدوارى است ، چه اين كه شرف بيت عظيم و صاحب آن به راجى خود كريم و اينجا جاى توسعهء رحمت است ؛ زيرا تو در اين جا مهمان خاص اكرم الاكرمين هستى ، آن جناب پى بهانه مىگشت كه تو را يك مرتبه در تمام عمرت به خانهء خود دعوت كرده باشد ، اگر چه هميشه مهمان او بوده‌اى و اكنون آن مهمانى ميسر شده ، حاشا و كلّا از كرم او كه هر چه تو از او خواهش داشته باشى او از جواب آن مضايقه كند ، اين چنين گمان را به بعضى از افراد سخى نبايد برد فضلًا عن الجواد المطلق . ديگر حالا تو نتوانى نياورى يا بياورى ، نتوانى نگهدارى يا از اصل ندانى چه بايد خواهى يا كارى كنى بدست خود كه مقتضى بذل به تو نباشد تقصير كسى نيست ، گدايى با كاهلى نمىسازد ، بلى عيب در اينجاست كه غالب مردم كه مشرف به مكه شدند اعظم همّشان اين است كه زود صورت اين اعمال را از سر واكنند على سبيل الاستعجال ، آن وقت آسوده در فكر خريد خود باشند ، اما تمام حواس بايد پيش معناى اين اعمال باشد براى آنان مهم نيست ، با اين كه همهء حواس مهمان بايد پيش ميزبان باشد و چشمش به دست او و حركات و سكناتش به ميل او باشد ، حتى روزهء مستحب بدون اذن او مذموم است چه جاى اين كه در خانهء او هتك عرض او را بكنى و هتك عرض سلطان السلاطين اشتغال به مناهى اوست . چه حاجىهايى كه وارد مكه مىشوند و حداقل صد معصيت از قبيل دروغ ، تهمت ، غيبت و اذيت به غير ، سخن چينى و تعطيل حق غير و فحش به ديگران از

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 97 .