لذا بندگان واله حق و بلكه اولياى كمل را مواظبت تام بر طول سجود بود ، هم چون ولى كامل حق امام على بن الحسين عليهما السلام كه به سيد ساجدين لقب يافت كه راوى مىگويد ! ديدم حضرت پيشانى مبارك بر سنگ سختى نهاد و با گريه و زارى هزار مرتبه به دربار حضرت رب العزه عرضه داشت : لا إلهَ إلّااللّهُ حَقّاً حَقّا ، لاإلهَ إلّااللّهُ تَعَبُّداً وَرِقّا لاإله إلّااللّهُ ايماناً وَصِدْقاً « 1 » . خدايى جز خداى يگانه نيست و به اين حقيقت ايمان دارم ، خدايى جز خداى يگانه نيست در حالى كه خود را عبد و بندهء او مىدانم ، خدايى جز خداى يگانه نيست در حالى كه به آن ايمان و اعتقاد دارم . و در « الكافى » از حفص بن غياث نقل مىكند كه حضرت صادق عليه السلام را ديدم كه در بستان‌هاى كوفه قدم مىزد ، تا به درخت خرمايى رسيد ، در نزد آن نخل وضو ساخت و سپس در ركوع رفت ، آن گاه سر به سجده گذاشت پس شمردم پانصد بار در سجده‌اش تسبيح گفت ، سپس بر نخل تكيه كرد و مشغول دعا شد « 2 » . و دربارهء حضرت موسى بن جعفر عليه السلام رسيده : حَليفُ السَّجْدَةِ الطَّويلَةِ « 3 » . آن جناب هم‌پيمان سجده طولانى بود . از اولياى كامل حق و ائمهء دين عليهم السلام كه بگذريم ، اصحاب ائمه و عباداللّه صالحين را مشاهده مىكنيم كه به پيروى از انبيا و اوليا مراقب اين عمل الهى

--> ( 1 ) - بحارالأنوار : 82 / 166 ، باب 29 ، حديث 17 . ( 2 ) - الكافى : 8 / 143 ، حديث محاسبة النفس ، حديث 111 ؛ وسائل الشيعة : 6 / 379 ، باب 23 ، حديث 8234 . ( 3 ) - بحار الأنوار : 99 / 16 ، باب 2 ، حديث 10 .