2 - تسبيح و حمد به حقيقت . 3 - آزادى از تكبر و در برابر حق . اما سه صفت و سه خصوصيت عملى جسمى عبارت است از : 1 - بيرون آمدن از رختخواب به وقت نيمه شب جهت عبادت . 2 - دعا در دل تاريك شب . 3 - انفاق از آنچه روزى شده در راه خدا . اما شرح هر يك از اين سه خصوصيت علمى قلبى و عملى جسمى . 1 - ذكر حقيقى باعث سجده واقعى است ، به اين صورت كه عبد با درك معارف الهيه و فايده گرفتن از حقايق ايمانيه و موعظه شدن به تقوا و زهد حقيقى ، داراى حالت تذكر دائم مىگردد و به طور مرتب نور مواعظ و امثال در دلش تجلى مىكند و در حقيقت عقل و روح او با معارف وحدت پيدا مىكند ، در اين حال از مواعظ و نصايح و قرآن و تقوا فايده‌ها گرفته و به اين نتيجه مىرسد كه ظاهر دنيا بىارزش و راه فقط راه خدا و صراط مستقيم است و در اين نقطه‌اى است كه بر اثر برخورد قلب صافش به معارف و فطرت پاكش به حقايق ، با تمام هستى در برابر حضرت دوست به سجده افتاده و سر تواضع و انقياد و ذلت بر خاك پيشگاه ربوبى مىسايد و از نقشه حيوانيت ، با كمك اين سجود به مقام انسانيت سفر مىكند . و اين نتيجهء دل دادن به معارف الهيه و حقايق ربانيه است و براى لقلقهء زبان و علم بدون برهان و مكاشفه اين همه اثر نيست ، اين مراتب از آثار و خواص علم عارفان باللّه و آيات خداست و اين علم اساس دين و ريشه بقيهء حسنات و نيكىهاست . 2 - پس از تجلى اين علم و آراسته شدن عبد به معرفت برهانى يا كشفى ، در مقام تسبيح و تقديس و تحميد حضرت حق برخواهد آمد ، چرا كه از طريق اين