[ وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً ] « 1 » . و آنان كه شب را براى پروردگارشان با سجده و قيام به صبح مىرسانند . و باز در قرآن مجيد مىفرمايد : [ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً ] « 2 » . همانا كسانى كه پيش از [ نزول ] آن معرفت و دانش يافته‌اند ، زمانى كه بر آنان مىخوانند ، سجده‌كنان به رو در مىافتند . و در آيه‌اى ديگر مىفرمايد : [ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيًّا ] « 3 » . هنگامى كه آيات [ خداىِ ] رحمان بر آنان خوانده مىشد ، سجده كنان و گريان به رو مىافتادند . آرى ، لذتى كه اينان از معرفت به حق و عظمت او و از معرفت به خود و كوچكى خويش مىيابند و از پى مستى اين لذت ، كمال تواضع و خضوع و نهايت تذلل و سجده در پيشگاه او برند ، براى غير اينان قابل وصف و درك نيست . خصوصيت علمى و عملى سجده و نيز در قرآن مجيد ، سجده و بعضى از حقايق عالى الهى را از نشانه‌هاى بندگان حقيقى خود دانسته مىفرمايد :

--> ( 1 ) - فرقان ( 25 ) : 64 . ( 2 ) - اسرا ( 17 ) : 107 . ( 3 ) - مريم ( 19 ) : 58 .