[ يُحْكى أنَّ الرَّبيعَ بْنِ خُثَيمٍ كانَ يَسْهَرُ بِاللَّيلِ الْفَجْرِ فى رُكُوعٍ واحِدٍ فَإذا أصْبَحَ يَزْفِرُ وَقالَ : آه سَبَقَ الْمُخْلِصُونَ وَقُطِعَ بِنا ] نقل شده كه ربيع بن خثيم كه يكى از عباد و زهاد ثمانيه است ، شب را به يك ركوع به روز مىآورد و با وجود اين فرياد مىزد و ناله مىكرد و مىگفت : دريغ كه مخلصان كار خود را پيش بردند و من هنوز در اول جاده مانده‌ام . شخصيت ربيع بن خثيم آراى علما و دانشمندان دربارهء ربيع مختلف است ، گروهى او را شيعه واقعى و مخلص و از موثقين شمرده‌اند مانند مولا سلطان حسين واعظ استرآبادى كه معاصر با شيخ بهايى بوده . او در كتاب فارسى خود موسوم به « تحفة المؤمنين » مىگويد : او از اصحاب امام حسن عليه السلام است و چون خبر شهادت آن حضرت به او رسيد چندان گريست كه چشمانش معيوب شد ، يكى به او گفت : چرا علاج چشمان خود نكنى ؟ گفت : من مشغول از ايشانم ، آن شخص گفت : دعا كن تا بينا شوى ، ربيع گفت : اهم از اين مطلب هست كه در آن باب دعا كنم و گفته‌اند : ربيع بن خثيم سخن كم مىگفت و به هر فضولى در محاورات دنيا متكلم نمىشد ، هر چه مىفرمود همه موعظه بود و نصيحت و چون خبر شهادت شاه شهيدان امام