وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى ] « 1 » . ديدگانت را به آنچه برخى از اصناف آنان را بهره‌مند كرديم مدوز ، [ آنچه به آنان داده‌ايم ] شكوفهء [ بىميوه و زيور و زينت ] دنياست تا آنان را در آن بيازماييم و رزق پروردگارت بهتر و پايدارتر است . در هر صورت ، نمازگزار وقتى وارد سجده مىشود كه از منزل ركوع گذشته باشد و گذشتن از منزل ركوع وقتى ميسّر است كه به فرمودهء حضرت صادق عليه السلام نمازگزار ركوع به حقيقت كرده باشد . ركوع مقام خضوع و محل خشوع قلب است ، در اين مقام نسبت به محبوب نهايت تواضع مطلوب است و بنده در آن حال مستغرق بحر حيا از حضرت علام الغيوب است كه چون در قيام به مقام خطاب به اياك نعبد بود و مشاهدهء عظمت حضرت معبود جلت عظمته نمود ، آن گاه مرحله عجز و نقص و ذلت و قصور و خست و دنائت و معصيت و فتور موفور خود پيمود ، لاجرم بىاختيار با روى شرمسارى سر خجلت به زير آورد و اعتراف به تقصير كند و متذكر روايتى شود كه در حال بقره وارد شده كه چون بنىاسرائيل گوساله پرستيدند و عجل را به الوهيت برگزيدند ، ديگر بقره از شرم نياسود و سر از خجلت بالا ننمود و پيوسته سر شرمسارى به زير دارد و چشم به عالم علوى برنيارد . پس اين آدم كه به اكل شجرهء منهيه مبغوض نظر پادشاه هستى و راندهء درگاه إله و سراپا تقصير و اسير گناه است و خود بر خود گواه است كه گوسالهء نفس اماره پرستيده و در مراتع غفلت و معالف « 2 » خسارت چريده و خنزير شهرت و كلب

--> ( 1 ) - طه ( 20 ) : 131 . ( 2 ) - معالف : علفزارها .