ركوع ، توحيد اسما و صفات امام خمينى رحمه الله از عارف معروف ، قاضى سعيد قمى نقل مىكند كه : ركوع در نظر من اشاره به مقام توحيد اسما و صفات است و پيش از اين دانستى كه قيام عبارت بود از مقام توحيد افعالى و چون نمازگزار به مقام توحيد فعلى متحقق شد از طرفى چون همهء افعال از آثار اسما است مشاهده مىكند كه اسما با وجود كثرتى كه دارند ، همگى در تحت يك اسم واحد كه جامع حقايق آن‌ها است قرار دارند و خود را نيز در تحت سلطنت همان اسم جامع مىبيند و فانى از استقلال فعلى خود شده و بلكه فانى از فعل خود مىشود و حقيقت خود را جمله حقايقى مىبيند كه در تحت همان اسم جامع مندرج مىباشد و چون به اين حقيقت پى برد به علامت خضوع خم مىشود و با اين خم شدن اشاره بدان مىكند كه هرگونه فعلى را از خود نفى كند و به افتخار بقاى اسمش در اسما به طور مربوبيت اكتفا مىنمايد ، لذا اسم رب را كه به دنبال اسم جامع اللّه در سورهء الحمدى كه براى بيان صدور حقايق از تأثير اسما بود ، مىآورد و آن اسم را به خود نسبت مىدهد « ربى » تا اشاره به اين‌گونه بقا كرده باشد ، يعنى مظهريت اين اسم كه از امهات اسما است و نيز رعايت ادب الهى را كرده باشد كه خداى تعالى اين اسم را به كاف خطاب اضافه فرموده است ، آنجا كه فرمود : [ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ] « 1 » . پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى .

--> ( 1 ) - واقعه ( 56 ) : 74 .