[ وَلا بَعُدَ عَنِ اللّهِ أبَداً مَنْ أحْسَنَ تَقَرُّبَهُ فى السُّجُودِ وَلا قَرُبَ إلَيْهِ أبَداً مَنْ أساءَ أدَبَهُ وَضَيَّعَ حُرْمَتَهُ وَيَتَعَلَّقَ قَلْبُهُ بِسِواه ] سجده در كلام امام صادق عليه السلام آن كس كه به پيشگاه با عظمت او سجده آورد و از حقيقت سجده غفلت نداشت و بيدار بود كه چه مىكند و بساط و خاك درگاه كه رامى بوسد و نعمت و حمد و كرامت كه را به زبان گفته و با تمام وجود دنبال مىكند ، از حضرت او و رحمت و عنايت و لطفش دور نيست . و هر كس كه سجودش ادب به حق نيست ، بلكه براى ارضاى ميل نفس است و كارش فقط براى اين است كه گفته شود نمازى خوانده و حرمت و عزت مولاى مهربانش را با سر هم كردن چند لغت عربى بدون توجه به صاحب عالم ضايع كرده و در حال سجده بدنش در برابر او بوده ولى دلش به هزار جا مسافرت كرده ، به جناب دوست نزديك نشده و قطعاً از رحمت و كرامت حضرت حق دور مانده است .