ذكر ركوع به وقت تكلم به ذكر ركوع « سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِهِ » بايد از مرض غفلت نسبت به حقيقت اين ذكر دور و با تمام وجود علماً و عملًا در حال اين ذكر بود كه وقتى نور اين ذكر و حقيقت اين واقعيت در وجود انسان جلوه كند ، تنزّه حق را از تمام عيوب لمس كرده و عظمت حضرتش را درك نموده و حمد و ستايشش را با زبان هستى ادا خواهد كرد . انسان وقتى با توجه باطن و با اخلاص كامل و با تمام هستى خود ، ذكر ركوع را ادا كند ، در حقيقت به صف ذاكران پيوسته و به درمان دردهاى روحى و اضطرابات نفسى نزديك شده است . درمان دردهاى روانى با ذكر اين مسئله مسلم است و حقيقت آن براى احدى قابل انكار نيست و به تجربه هم ثابت شده كه يكى از بهترين طرق درمان دردهاى درونى و عقلى و قلبى و نفسى ذكر و ياد خداست ؛ زيرا ذكر است كه قلوب را صفا و صيقل مىدهد و خوف موجود در آن را به امن و عداوت را به محبت و اضطراب را به آرامش و هراس را به اطمينان مبدل مىسازد : [ فَعَلِمَ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً ] « 1 » . و خدا آنچه را [ از خلوص نيّت و پاكى قصد ] در دل هايشان بود مىدانست ، در نتيجه آرامش را بر آنان نازل كرد و پيروزى نزديكى را [ كه پيروزى در خيبر

--> ( 1 ) - فتح ( 48 ) : 18 .