عشق آن بگزين كه جمله انبيا * يافتند از عشق او كار و كيا « 1 » آداب اوقات نماز بالجمله ، اى ضعيف ! آداب قلبيه اوقات آن است كه ، خود را مهيا كنى براى ورود به حضور مالك دنيا و آخرت و مخاطب و مكالمه با حضرت حق جلّ و علا ، پس با نظرى توجه به ضعف و بيچارگى و ذلت و بينوايى خود و عظمت و بزرگى و جلال و كبرياى ذات مقدس جلت عظمته كه انبياء مرسلين و ملائكهء مقربان در بارگاه عظمتش از خود بىخود شوند و اعتراف به عجز و مسكنت و ذلت كنند و چون اين نظر را كردى و به دل فهماندى استشعار خوف كند و عبادات خود را ناچيز شمارد . و با نظرى توجه به سعهء رحمت و كمال عطوفت و احاطهء رحمانيت آن ذات مقدس كن كه بندهء ضعيفى را به بارگاه قدس خود با همهء آلودگى و بيچارگى كه دارد بار داده و او را با همهء تشريفات فرو فرستادن فرشتگان و نازل نمودن كتاب‌هاى آسمانى و فرستادن انبياى مرسلين دعوت به محفل انس خود فرموده ، بدون آن‌كه سابقهء استعدادى از براى ممكن بيچاره باشد و يا در اين دعوت و حضور براى حضرتش يا ملائكة اللّه يا انبيا سودى تصور شود . البته قلب را با اين توجه انسى حاصل شود و استشعار رجا و اميدوارى كند ؛ پس با قدم خوف و رجا و رغبت و رهبت ، خود را مهياى حضور كن و عُدّه و عِدّه حضور مهيا كن كه عمدهء آن ، آن است كه با قلب خجل و دل وجل و استشعار انكسار و ذلت و ضعف و بيچارگى وارد محضر شوى و خود را به هيچ وجه لايق محضر

--> ( 1 ) - مولوى .