نماز در آيينهء روايات پس از قرآن مجيد ، وقتى به مسئله نماز در احاديث اسلامى مراجعه مىكنيم ، مىبينيم كه انبياى الهى و امامان معصوم عليهم السلام بيش از همهء احكام به مسئلهء نماز پافشارى دارند . نماز ، جامع بسيارى از عبادات و حقايق است و نمازگزار ، در حقيقت ، در اتصال با عنايات و الطاف حضرت حق است . در كلمات ارباب معرفت و صاحبان دل و سالكان راه و عارفان عاشق و بيداران وارسته آمده : نماز ، پوششى براى انسان است كه تمام زيورها و زينت‌هاى معنوى و ملكوتى با آن است و انسان چون نماز را با تمام شرايطش به جاى آورد ، در آيينهء غيب عالم ، به زيباترين چهرهء ممكن در شخصيت و آدميت تجلى مىكند . در سخنان كاملان صادق و شناگران درياى عشق و آوارگان كوى محبوب آمده : ايمان خرقهء ستارى است ، اصل ايمان عنايت حق است ، حقيقت ايمان ترك ماسوى اللّه است ، سرّ ايمان كلمهء شهادت است ، جان ايمان قرآن است ، تاج ايمان طاعت است ، تخم ايمان علم است ، برگ ايمان تقواست ، پوست ايمان شرم است ، بيخ ايمان خوف است ، تنهء ايمان توبه است ، ميوهء ايمان معرفت و صدق است ، كمال ايمان تسليم است ، مسكن ايمان قول مؤمن است ، پاكى خرقهء حيات است ، جان خرقهء ثناست ، فريضه خرقهء صحت است ، غسل خرقهء ترك و تجريد است ، اين همه در نماز قابل تحقق است ، در حقيقت نماز آيينهء تمام اين حقايق و ميدانى براى اين وقايع عالى الهيه است . كسى اين جام معنى مىكند نوش * كه كردست او سر خود را فراموش به گرد پردهء اسرار كم گرد * كه نَبْوَد مرد اين اسرار هر مرد