اين سحر كه چشم همه را بسته به يك بار * سحريست كه در نرگس شهلاى تو باشد آن نافه كه بويش همه را خون به جگر كرد * در چين سر زلف چليپاى تو باشد چون طره بىتاب تو آرام نگيرد * هر دل كه سراسيمهء سيماى تو باشد نماز در آيينهء قرآن قرآن مجيد و كتب گرانقدر روايى ، مؤمن را همراه با نشانه‌ها و علائم و ويژگىهايى معرفى مىكنند ، نشانه‌ها و علائمى كه نشان‌دهندهء طهارت جان و قداست نفس و حقيقت وجود مردم مؤمن است . نماز ، در ميان اين علائم و نشانه‌ها ، جايگاه مخصوصى دارد ، به اين معنى كه از آيات و روايات استفاده مىشود ، نماز با تمام شرايط ظاهرى و باطنىاش در رأس تمام فعاليت‌هاى عملى مردم مؤمن است . [ ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ * الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ] « 1 » : در [ وحى بودن و حقّانيّت ] اين كتابِ [ با عظمت ] هيچ شكى نيست ؛ سراسرش براى پرهيزكارانْ هدايت است . * آنان كه به غيب ايمان دارند و نماز را بر پا مىدارند و از آنچه به آنان روزى داده‌ايم ، انفاق مىكنند . در توضيح آيهء « و يقيمون الصلاة » در تفسير « پرتوى از قرآن » مىخوانيم :

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 2 - 3 .