[ فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ ] « 1 » . پس آدم كلماتى را [ مانند كلمهء استغفار و توسّل به اهل بيت عليهم السلام كه مايهء توبه و بازگشت بود ] از سوى پروردگارش دريافت كرد . روايتى را از قول پدرش ابراهيم قمى ، از ابن ابى عمير ، از ابان بن عثمان از امام صادق عليه السلام نقل مىكند « 2 » كه مورد اعتماد كتب رجالى شيعه از قبيل : « معجم الرجال » ، « قاموس الرجال » ، « رجال الكشى » ، « جامع الرواة » قرار گرفته كه اين اعتماد نمايش‌گر اين معنى است كه مسئلهء نماز از جانب حضرت ذوالجلال به عنوان عبادتى بزرگ و طاعتى عظيم در عصر حضرت آدم ابوالبشر مطرح شده و پروردگار عزيز آيين و مكتب مربوط به آدم را همراه با نماز قرار داده است ! ! ترجمهء فارسى روايت ، تا آن‌جا كه لازم مىباشد از نظر خوانندگان عزيز مىگذرد . آدم پس از اين‌كه بر اثر نزديك شدن به درخت منهيه ، از بهشت رانده مىشود و به زمين هبوط مىكند ، به مدت چهل شبانه‌روز در كوه صفا واقع در مكه نزديك به محل بيت اقامت مىنمايد . در آن مدت به خاطر دورى از بهشت ، در حالى كه سر به سجده داشت سرشك از ديده مىسفت و به خاطر دورى از جنت و به خصوص دچار شدن به مقام فراق از محبوب به شدت مىگريست ! ! او شب و روز سر به زانوى غم داشت و آتش دل در سرشك ديده آشكار مىساخت و گاهى جبين بر خاك درگاه حضرت معبود ساييده به عنوان اظهار فقر و عجز در پيشگاه آن غياث مستغيثين عرضه مىداشت :

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 37 . ( 2 ) - تفسير القمى : 1 / 44 .