لحظه‌اى تأمل زندگى ما در اين جهان مادى مگر چند روز است ؟ ما تا چه مدت در اين دنياى دون هستيم و تا كى مىتوانيم خيمه و خرگاه زندگى را در اين زمين كه سياره‌اى بسيار كوچك و كم حجم است سرپا نگهداريم و تا چه زمان قدرت داريم در اين جهان استقرار داشته باشيم ؟ رحل اقامت تا كى مىتوان در سرا انداخت ؟ ! اين چه بدبختى است كه گريبان گروهى از مردان و زنان را گرفته كه تمام ساعات پرارزش خود را وقف فراهم آوردن غذا و لباس براى جسم بىارزش مىكنند ؛ عزيزان ! ارزش و اعتبار شما به عقل و روح و باطن و قلب شما است ، جسم را در گرما و سرما با اندك پارچه‌اى معمولى بپوشانيد و اين ظواهر كم‌ارزش را وقف باطن پرارزش كنيد ، به خدا قسم در برزخ و قيامت به حسرتى دچار شويد كه ما فوق آن تصور ندارد و به روزى گرفتار آييد كه پشيمانى در آن روز به شما سودى ندهد ، به خود آييد و از خواب گران غفلت برخيزيد ، براى روزى كه با دو متر پارچهء كم‌ارزش به خانهء گور و به دنياى برزخ مىرويد فكرى كنيد ، دست به دامن خضر راهى بزنيد تا از بركت وجود او از ظلمات مادى گرى نجات پيدا كنيد . جمال الدين اصفهانى در نصيحت غافلان چنين سروده : تو را زمشرق پيرى دميد صبح مخسب * كه خواب تيره نمايد چو صبح شد روشن شب جوانى ناگاه روز پيرى زاد * كه ديد زنگى هرگز به رومى آبستن اگر سلامت جويى حقيقت اى مسكين * مساز در بن دندان اژدها مسكن