خوشبخت آن انسان‌هاى با بصيرتى كه يك لحظه از عمر خود را هدر نمىدهند و دمى از ياد مرگ و عقبات آن غافل نمىمانند . سعدى در زمينهء يادآورى مسائل مرگ مىگويد : دو بيتم جگر كرد روزى كباب * كه مىگفت گوينده‌اى با رباب دريغا كه بىما بسى روزگار * برويد گل و بشكفد لاله زار بسى تير و دى ماه و ارديبهشت * برآيد كه و ما خاك باشيم و خشت پس از ما بسى گل دمد بوستان * نشينند با يك دگر دوستان كسانى كه از ما به غيب اندرند * بيايند و بر خاك ما بگذرند زدم تيشه يك روز بر تلّ خاك * به گوش آمدم ناله‌اى دردناك كه زنهار اگر مردى آهسته‌تر * كه چشم و بناگوش و رويست و سر خبر دارى اى استخوانى قفس * كه جان تو مرغيست نامش نفس چو مرغ از قفس رست و بگسست قيد * دگر ره نگردد به سعى تو صيد نگهدار فرصت كه عالم دمى است * دمى نزد دانا بِهْ از عالمى است « 1 » لباس ايمان زيباترين لباس حكيم فرزانه و عارف بزرگوار مرحوم ملا عبد الرزاق لاهيجى در ترجمهء جملهء اوّل روايت چنين توضيح مىدهد : امام صادق عليه السلام مىفرمايد : زيباترين لباس از براى مؤمن لباس تقوا است ، چرا كه لباس چيزى است كه عورت ظاهرى آدمى را بپوشد و از شدت سرما و گرما انسان را محافظت كند .

--> ( 1 ) - كليات سعدى .