براى ادارهء امور بدن تنها نيافريده‌اند ، اگر هدف از خلقت انسان فقط رسيدگى به جسم بود ، انبياى الهى بر اين معنى خبر مىدادند ، ديگر اين همه كتاب و حساب و قانون و مقررات و حلال و حرام لازم نبود . انبيا و امامان عليهم السلام براى رشد و تعالى عقل و روح و آراسته نمودن انسان به صفات الهى و متخلّق كردن بشر به اخلاق الهى آمدند و اگر در دستورهاى آن بزرگواران كه بر اساس وحى است دقت كنيد ، چيزى جز اين نمىيابيد . حتى در دستورهايى كه براى حيات جسمى داده‌اند سراسر و معنويت و صفا و روحانيت ديده مىشود و اصولا آراستگى ظاهر از نظر آنان مقدمهء آراستگى باطن است و رسيدگى به جسم و زندگى مادى براى تقويت حيات روح و زندگى معنوى است . جسم مركب روح انسان در مدت بسيار كوتاهى كه در دنيا زيست دارد ، بر او لازم است با بيدارى و بصيرت زندگى كرده و خود را و عقل و جان خود را براى اين چند روزهء محدود تباه نكند ؛ او بايد سعى داشته باشد كه آخرتش را با دنيا بسازد و آخرت ساختن با دنيا در گرو ايمان و عمل صالح است و ايمان و عمل جز از طريق دستورهاى الهى براى كسى ميسّر نيست . كسى را خبر داريد كه بعد از تولد نمرده باشد ؟ آيا براى كسى در اين دنيا حق حيات ابد قرار داده شده ؟ انبيا و امامان عليهم السلام كه در تمام امور سرچشمه‌هاى معنى و فضيلت بودند ، گاهى از كوتاه‌ترين عمر برخوردار بودند . عيسى در سى و سه سالگى عروج مىكند و يحيى در همين حدود سر مبارك در راه جانان نثار مىنمايد ، حضرت زهرا عليها السلام در هيجده سالگى از دنيا رحلت مىكند