يعنى در وسايل عيش و نوش غرق بودن و مرتكب هر گناهى شدن و توجه نداشتن - مىفرمايد : ملكى از جانب حق روزگارى دراز در زمين زيست ، سپس به مقام بلند خويش برگشت ، به او گفته شد : چه ديدى ؟ گفت : عجايب زيادى مشاهده كردم ، عجيب‌ترين چيزى كه ديدم ، عبدى را غرق در نعمت يافتم ، رزقت را مىخورد و ادعاى خدايى داشت ، از جرأت او نسبت به تو و حلم تو نسبت به او تعجب كردم . خداوند جلّ و علا فرمود : از حلم من تعجب كردى ؟ عرضه داشت : آرى . خطاب رسيد : چهارصد سال به او مهلت دادم ، رگى از او زده نشد و چيزى از دنيا نخواست مگر اين‌كه به او عنايت كردم ، طعم غذا و آشاميدنى را در مذاق او بر نگرداندم ! ! « 1 » پيامبر عزيز صلى الله عليه و آله فرمود : وقتى خداوند ، اهل سرزمينى را ببيند كه در گناه و معصيت زياده روى مىكنند و در ميان آنان سه نفر مؤمن وجود دارد ، خطاب مىكند : اى اهل عصيان و گناه ! به جلال من ، اگر مؤمنان دوستدار يكديگر نبودند ، آن مؤمنينى كه زمين و مساجد من به نماز آنان آباد است ، آن مؤمنينى كه در وقت سحر از خوف من به توبه قيام مىكنند ، بر شما عذابى نازل مىكردم و باك نداشتم ! ! « 2 » قالَ اميرالمؤمنين عليه السلام : كَمْ مِنْ مُسْتَدْرِجٍ بِالْإِحْسانِ إلَيْهِ ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فيهِ وَمَا ابْتُلِىَ اللّهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإمْلاءِ لَهُ « 3 » .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 72 / 381 . ( 2 ) - علل الشرايع : 1 / 246 ، باب علة دفاع اللّه ، عز وجل ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 70 / 381 ، باب 139 ، حديث 3 . ( 3 ) - نهج البلاغة : حكمت 116 .