و به فرزندش حضرت حسين عليه السلام فرمود : اى پسر من ! به حقيقت كسى كه بيدار عيب خودش بود از عيب‌جويى نسبت به ديگران باز مىماند . اشتغال به عيوب خود در حقيقت همان خود سازى است كه زيربنا و اساس عرفان و كار عارفان است و در تمام ادوار تاريخ هركس به هركجا رسيد از خودسازى رسيد . چون عيوب از وجود انسان رفع شود ، صفحهء حيات و هستى آدمى تجلى گاه صفات و اسماى حضرت يار شود . به قول فرزانهء عاشق ، حكيم صفاى اصفهانى : تجلى گه خود كرد خدا ديدهء ما را * در اين ديده در آييد و ببينيد خدا را خدا در دل سودا زدگانست بجوييد * مجوييد زمين را و مپوييد سما را گدايان در فقر و فناييم و گرفتيم * به پاداش سر و افسر سلطان بقا را بلا را بپرستيم و به رحمت بگزينيم * اگر دوست پسنديد پسنديم بلا را طبيبان خداييم و بهر درد دواييم * به جايى كه بود درد فرستيم دوا را ببنديد در مرگ وز مردن مگريزيد * كه ما باز نموديم در دار شفا را