ملاك‌هاى تعيين شده از سوى خود ] مىستايد ، و [ گروهى كه به ناحق ، خود را مىستايند در كيفر و مجازات ] به اندازهء رشتهء ميان هستهء خرما مورد ستم قرار نمىگيرند . امام على عليه السلام در مقام تعريف اهل تقوا و عاشقان حق در خطبهء همام مىفرمايد : وَإِذا زُكِّىَ أَحَدٌ مِنْهُمْ خَافَ مِمَّا يُقالُ لَهُ فَيَقُولُ أَنَا أَعْلَمُ بِنَفْسى مِنْ غَيْرى وَرَبّى أَعْلَمُ بى مِنّى بِنَفْسى اللَّهُمَّ لا تُؤاخِذْنى بِما يَقُولُونَ وَاجْعَلْنى أَفْضَلَ مِمَّا يَظُنُّونَ « 1 » . الهى قمشه‌اى آن پير وارسته در ترجمهء جمله بالا گويد : چو آنان را به نيكويى ستايند * بينديشند و بر نيكى فزايند همى گويند در پاسخ كه ما را * سريرت هست بر خويش آشكارا به خود ماييم داناتر ز اغيار * ز ما به داند آن داناى اسرار پس آن گه با نياز عشق دمساز * همى گويند كى داناى هر راز تو با گفتارشان بر ما مپيچى * كه هيچى را ستايش كرده هيچى همى گويد به دل كى پاك يزدان * مرا برتر ز هر پندار گردان نكوتر ساز ما را زين گمان‌ها * الا اى از تو نيكو جسم و جان‌ها ببخشا آنچه مستور است ز ايشان * ز كار زشت و افكار پريشان امام سجّاد عليه السلام در دعاى بيستم « صحيفه » عرضه مىفرمايد : وَعَبِّدْنى لَكَ وَلا تُفْسِدْ عِبادَتى بِالْعُجْبِ « 2 » . الهى ! مرا بنده خودت گردان و عباداتم را به عجب و خودپسندى تباه مكن .

--> ( 1 ) - نهج البلاغة : خطبه : 184 . ( 2 ) - صحيفه سجاديه ، دعاى مكارم الاخلاق .