مؤمن ، نيكىهاى زيادى را نيّت مىكند انجام دهد ، ولى زمينه‌اى براى تحقق نيّت‌هايش به‌دست نمىآورد ، پس ثوابى كه از باب فضل الهى بر نيّت‌هايش مترتّب است ، از ثوابى كه بر اعمال انجام گرفته‌اش به او مىدهند بيش‌تر است ، پس نيّت او از عملش بهتر است . 4 - احتمالى است كه بعضى از محققان در روايت داده‌اند و آن اين است كه مؤمن نيّت مىكند عباداتش را به بهترين وجه انجام دهد و البته اين نيّت به مقتضاى ايمان اوست ، پس از آن‌كه مشغول عبادت شد ، آن عبادت بر اساس آن نيّت واقع نمىگردد و آن طورى كه نيّت كرده بود عمل انجام نمىگيرد ، پس آنچه را دائماً نيّت دارد از عملش بهتر است و اين معنا را شيخ صدوق در علل الشرايع بر مبناى يك روايت از امام پنجم عليه السلام نقل كرده و به نظر مىرسد كه اين معنى با مفهوم روايت و مراد پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك‌تر از سه احتمال قبل باشد . در همين زمينه زيد شحام مىگويد : به امام صادق عليه السلام عرض كردم : شنيده‌ام فرموده‌ايد ، نيّت مؤمن از عملش بهتر است ، چه گونه نيّت از عمل بهتر است ؟ فرمود : چون عمل در معرض ديد مردم است و درِ ورود ريا در عمل ، به روى عمل باز است ، اما نيّت امرى پنهانى است و مىتواند به طور خالص براى خدا انجام گيرد ، پس خداوند آنچه را در برابر نيّت خالص مىدهد ، در برابر عمل نمىدهد . امام صادق عليه السلام فرمود : عبد در روز نيّت مىكند كه شب را براى عبادت بيدار باشد ، اما خواب بر ديدگانش غلبه مىكند و موفق به عبادت نمىگردد ، ولى خداوند در نامهء عملش نماز شب ثبت مىكند و نفسش را تسبيح به حساب مىآورد و خوابش را معادل با