مرا كه ساعد سلطان بود مساعد پاى * چرا نشيمن خود آشيان آز كنم شكار نسر حقيقت كنم به قوت سير * كبوتر دل شوريدهء شاهباز كنم اگر به‌دست من افتد شكنج طرهء بخت * ز گرد راه تو آن طره را طراز كنم ز خاك پاى تو آبى زنم بر آتش دل * دل هوايى خود را محل راز كنم حديث موى تو گويم دم از غم تو زنم * به گفتگوى تو افسانه را دراز كنم