[ وَالْحَياءُ مِنْهُ ] هرگاه انسان به توفيق الهى آراسته به نور معرفت شود و از طريق اين معرفت كه از بهترين و پرمنفعت‌ترين فيوضات الهى به انسان است ، متصف به خلوص نيّت گردد و باطن و ظاهر و سر و علانيه‌اش با خدا يكى شود ، داراى حياى از خدا گردد و چون حيا در وجودش پرتو افكند ، حق الهى را آن‌چنان كه بايد انجام خواهد داد و از كار مخالف رضاى او پرهيز خواهد كرد . مگر با داشتن معرفت و نيّت پاك و اقرار به تمام برنامه‌هاى الهى مىتوان مرتكب گناه شد و مىتوان از حقوق الهيه چشم پوشيد ؟ بعضى از فقها ارتكاب گناه را منافى ايمان دانسته و قايل به خلود فساق در عذاب جهنم‌اند و عمده دليل آنان نبود معرفت در اهل گناه و در نتيجه نبود نيّت خالص و در حقيقت نبود حيا و شرم از مولا در وجود آنان است . وقتى حيا نباشد ، انسان چه گونه از معصيت كناره‌گيرى كند ؟ بهترين نيرويى كه آدمى را از گناه باز مىدارد ، حيا است .