در سورهء مباركه كهف مىخوانيم : [ قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً ] « 1 » . بگو : اگر دريا براى [ نوشتن ] كلمات پروردگارم [ كه مخلوقات او هستند ] مركب شود ، پيش از آن كه كلمات پروردگارم پايان يابد ، يقيناً دريا پايان مىيابد و اگرچه مانند آن دريا را به كمك بياوريم . در سورهء مباركه لقمان مىخوانيم : [ وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ] « 2 » . اگر [ براى نوشتن و ثبت كردن كلمات خدا كه در حقيقت مخلوقات او هستند ] آنچه درخت در زمين است قلم باشد و دريا [ مركب ] و هفت درياى ديگر آن را پس از پايان يافتنش مدد رسانند ، كلمات خدا پايان نپذيرد ؛ يقيناً خدا تواناى شكست‌ناپذير و حكيم است . در اين دو آيه تمام موجودات هستى ، به عنوان كلمات حق معرفى شده‌اند و در آيات ديگر هر جزئى از اجزاى خلقت به عنوان مصداق كلمه آمده‌اند .

--> ( 1 ) - كهف ( 18 ) : 109 . ( 2 ) - لقمان ( 31 ) : 27 .