موسى بن جعفر عليه السلام فرمود : هركه خدا را شناخته ، سزاوار است او را در رساندن روزيش به كُندى منسوب نكند و او را در حكم و قضايش متهم نداند . قالَ أَبُو عَبْدِاللّهِ عليه السلام قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ : عَبْدِىَ الْمُؤْمِنَ لا اصْرفُهُ فى شَىْءٍ إِلّا جَعَلْتُهُ خَيْراً لَهُ ، فَلْيَرضِ بِقَضائى ، وَلْيَصْبِرْ عَلى بَلائى ، وَلْيَشْكُرْ نَعْمائى ، أَكْتُبْهُ يا مُحَمَّدُ مِنَ الصِّدِّيقينَ عِنْدى « 1 » . امام صادق عليه السلام فرمود : خداوند فرمود : بندهء مؤمنم را به هيچ چيز برنگردانم جز آن كه آن را خير او سازم . بايد به قضايم راضى باشد و بر بلايم صبر كند و نعمت‌هايم را شكر نمايد ، تا او را اى محمّد از صدّيقان نزد خود بنويسم . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : خداوند به موسى بن عمران فرمود : هيچ آفريده‌اى نزد من محبوب‌تر از بندهء مؤمن نيست . به راستى من او را براى آنچه خير اوست گرفتار مىكنم و عافيت مىدهم براى آنچه به نفع اوست ، بدىها را از وى دريغ مىدارم باز براى خير او . من به آنچه بنده‌ام به آن اصلاح مىشود داناترم . بايد بر بلاى من صبر كند و به نعمت‌هايم شكر نمايد و به قضايم راضى باشد ، تا او را نزد خود در گروه صدّيقان نويسم ، زمانى كه به رضايم كار كرده و امرم را اطاعت كند « 2 » . عَنْ أَبى عَبْدِاللّهِ عليه السلام قالَ : عَجِبْتُ لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ لا يَقْضى اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ قَضاءً إِلّا كانَ خَيْراً لَهُ ، وَإِنْ قُرِّضَ بِالْمقاريضِ كانَ خَيْراً لَهُ ، وَإِنْ مَلَكَ مَشارِقَ الْأَرْضِ

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 61 ، باب الرضا بالقضاء ، حديث 6 ؛ بحار الأنوار : 69 / 330 ، باب 119 ، حديث 13 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 61 ، باب الرضا بالقضاء ، حديث 7 ؛ الأمالى ، شيخ طوسى : 237 ، المجلس التاسع ، حديث 13 .