و اهل حقيقت را مطلوب آن است كه از خداى تعالى راضى باشند و هيچ حال از احوال مختلف مانند مرگ و زندگانى و بقا و فنا و رنج و راحت و خوش‌حالى و بدحالى و غنا و فقر مخالف طبع ايشان نبوده و يكى را بر ديگرى ترجيح ندهند ، چه دانسته باشند كه صدور همه از بارى تعالى است و محبّت حضرت او در طبايع ايشان راسخ شده باشد ، پس بر ارادت و مراد او هيچ مزيدى نطلبند و به هرچه پيش ايشان آيد راضى باشند . و هركس كه تساوى احوال ياد كرده در طبيعت او راسخ شود ، مراد او به حقيقت آن باشد كه واقع شود و از اينجا گفته‌اند : كه هركس كه او را هرچه آيد بايد ، پس هرچه او را بايد آيد . پس مادام كه كسى را اعتراضى بر امرى از امور واقع كائناً ممّا كان در خاطر آيد ، يا ممكن باشد كه در خاطر آورد از مرتبهء رضا بىنصيب است . و صاحب مرتبهء رضا هميشه در آسايش باشد ، چه او را بايست و نبايست نباشد ، بلكه نبايست و بايست او همه بايست باشد و رضوان من اللّه اكبر . و گفته‌اند : الرِّضا بِالْقَضاء بابُ اللّهِ الأَعْظَمِ « 1 » . چه هركس كه به رضا رسيد ، به بهشت رسيد ، در هرچه نگه كند به نور رحمت الهى نگرد ، المُؤْمِنُ يَنْظُرُ بِنُورِ اللّهِ « 2 » . چه بارى تعالى را كه موجد همهء موجودات است اگر بر امرى از امور انكار باشد آن امر را وجود محال است و چون بر هيچ امر موجود او را انكار نباشد پس عاشق او از همه راضى باشد ، نه بر از دست رفته تأسف خورد و نه بر آمده خوشحال

--> ( 1 ) - شرح الاسماء الحسنى : 1 / 51 . ( 2 ) - الكافى 1 / 218 ، باب أن المتوسمين الذين ذكرهم اللّه ، حديث 3 ؛ بحار الأنوار : 7 / 323 ، باب 16 .