[ وَوَفَّقَهُمْ لِعِبادَتِهِ ] توفيق عبادت عبادت حقيقتى است مركّب از يك سلسله واقعيّت‌ها و حقايق كه اين مقدّمه گنجايش تفسير و توضيح آن را ندارد ، به خواست حق در ابوابى كه در زمينهء اين مسئله خواهد آمد به شرح و بيانش مىپردازم . عارفان گول اين چند روزهء ظاهر را نخوردند ، تن به لذّات غلط ندادند و حيات آخرت به زندگى عاريت نفروختند . صاحب « كشف الحقائق » مىگويد : بدان كه اهل شريعت و اهل حكمت مىگويند : حيات دنيا چند روز بيش نيست و حيات آخرت را هرگز انقطاع نمىباشد ، پس هركه حقيقت دنيا را شناخت و غرض و مقصود دنيا را دانست و اجتماع نور را با ظلمت ، يعنى اجتماع روح را كه نور محض است با قالب كه ظلمت محض است معلوم كرد و دانست كه فايدهء وى چيست و حيات دنيا را به همان كار كه غرض و مقصود است صرف كرد و حيات دنيا را فداى حيات آخرت گردانيد و در اين حيات دنيا همه رنج و مجاهده اختيار كرد با قيد آن كه در حيات آخرت همه آسايش و مشاهده باشد ، يعنى تمام حيات دنيا را به كسب عمل صالح و به طلب علم نافع كه تخم حيات طيّبه و سبب لذّت دائمه است مصروف گردانيد ، در حيات آخرت در آسايش و راحت افتاد .