[ الَّذى نَوَّرَ قُلُوبَ الْعارِفينَ بِذِكْرِهِ ] ذكر پروردگارى كه دل‌هاى عارفان را از تيرگى غفلت و غبار ظلمت نجات داد و به نور يادش روشن نمود . شايد بتوان گفت : منظور از ذكر در اين جمله قرآن مجيد است ، چنان كه در بسيارى از آيات ، از آن به عنوان ذكر ياد فرموده : [ إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ] « 1 » . همانا ما قرآن را نازل كرديم ، و يقيناً ما نگهبان آن [ از تحريف و زوال ] هستيم . لذا معنا اين مىشود كه عارفان با توفيق حضرت حق ، به كتاب الهى تسليم شده و موفّق به شناخت مفاهيم ملكوتى آن شدند و از پى معرفت به اجراى فرامين آن برخاستند و از اين طريق ، تاريكى جهل و ظلم بر نفس و بىايمانى را زدوده و خانهء قلب را به نور ملكوتى قرآن روشن كردند و با اين چراغ پر فروغ الهى در بين مردم زيستند :

--> ( 1 ) - حجر ( 15 ) : 9 .