و منايا شده و لياقت يافتن اسم اعظم را پيدا كردند : « ارْواحُ الاحْبابِ فى قَبْضَةِ الْعِزَّةِ يُكاشِفُهُمْ بِذاتِهِ وَيُلاطِفُهُم بِصِفاتِهِ « 1 » » . روح عاشقان در قبضهء عزّت معشوق است ، با ذاتش بر آنان تجلّى مىكند و با صفاتش با آنان ملاطفت مىنمايد . عزيزى را ديدند در آن وقت كه حال بر وى تنگ شده بود ، طرب و شادى مىكرد ، گفتند : اين چه طرب است ؛ گفت : در اين طرب چه عجب است ؛ « وَقَدْ قَرُبَ وِصالُ الحبيبِ وَفِراقُ الْعَدّوِّ « 2 » » . « وصال محبوب نزديك شد و نقطهء جدايى از دشمن كه نفس امّاره است رسيد » . با رسيدن به مقامى كه وحى براى انسان مقرّر نموده ، همهء شؤون آدمى خدايى مىشود : حركت به دستور خدا و براى خدا و از خدا و به خدا و اين است عاقبت خلوص و متابعت از روش انبيا . [ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ] « 3 » . ما مملوك خداييم و يقيناً به سوى او بازمىگرديم . هنگامى كه انسان با كمك حق و با پيروى از تعاليم انبيا و امامان عليهم السلام ، با همّتى و الا و اراده‌اى قوى ، به حركت در راه مستقيم الهى موفّق شد و به فهم اين حقيقت رسيد كه آن چه در ميدان وجود خودنمايى مىكند و همه علل و اسباب و ابزارى

--> ( 1 ) - روح الارواح : 348 . ( 2 ) - روح الارواح : 348 . ( 3 ) - بقره ( 2 ) : 156 .