[ « 1 » اللَّهُمَّ إِنِّي أَخْلَصْتُ بِانْقِطَاعِي إِلَيْكَ وَ أَقْبَلْتُ بِكُلِّي عَلَيْكَ وَ صَرَفْتُ وَجْهِي عَمَّنْ يَحْتَاجُ إِلَى رِفْدِكَ وَ قَلَبْتُ مَسْأَلَتِي عَمَّنْ لَمْ يَسْتَغْنِ عَنْ فَضْلِكَ وَ رَأَيْتُ أَنَّ طَلَبَ الْمُحْتَاجِ إِلَى الْمُحْتَاجِ سَفَهٌ مِنْ رَأْيِهِ وَ ضَلَّةٌ مِنْ عَقْلِهِ ] خدايا ! بر بريدنم از غير و پيوستنم به تو ، خود را خالص و پاك كردم ، و با تمام وجودم به حضرتت روى آوردم ، و از كسى كه نيازمند عطاى توست قطع اميد كردم ، و درخواستم را از آن كه از احسان تو بىنياز نيست برگرداندم ، و ديدم كه حاجت خواستن نيازمند از نيازمند ، محصول سبكى رأى و گمراهى عقل اوست . دعا و نيايش با پروردگار در قوانين آفرينش و عوامل طبيعى هر پديده از موجودات خداوند بر حد و اندازه آفريده شده و مرزى براى فانى شدن آن وجود دارد ؛ مگر ياد حق و لذت نيايش با او كه در جهان هستى سيرىناپذير است . امام صادق عليه السلام در اين باره مىفرمايد : ما مِنْ شَئٍ إِلَّا وَ لَهُ حَدٌّ يَنْتَهى الَيْهِ إِلَّا الذِّكْرَ فَلَيْسَ لَهُ حَدٌّ يَنْتَهى الَيْهِ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الْفَرائِضَ ، فَمَنْ أَدَّاهُنَّ فَهُوَ حَدُّ هُنَّ . . . إِلَّا الذِّكْرَ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ يَرْضَ مِنْهُ بِالْقَلِيلِ وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ حَدَّاً يَنْتَهى الَيْهِ . ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيةَ