[ « 14 » هَذَا - يَا إِلَهِي - حَالُ مَنْ أَطَاعَكَ وَ سَبِيلُ مَنْ تَعَبَّدَ لَكَ فَأَمَّا الْعَاصِي أَمْرَكَ وَ الْمُوَاقِعُ نَهْيَكَ فَلَمْ تُعَاجِلْهُ بِنَقِمَتِكَ لِكَيْ يَسْتَبْدِلَ بِحَالِهِ فِي مَعْصِيَتِكَ حَالَ الْإِنَابَةِ إِلَى طَاعَتِكَ وَ لَقَدْ كَانَ يَسْتَحِقُّ فِي أَوَّلِ مَا هَمَّ بِعِصْيَانِكَ كُلَّ مَا أَعْدَدْتَ لِجَمِيعِ خَلْقِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ « 15 » فَجَمِيعُ مَا أَخَّرْتَ عَنْهُ مِنَ الْعَذَابِ وَ أَبْطَأْتَ بِهِ عَلَيْهِ مِنْ سَطَوَاتِ النَّقِمَةِ وَ الْعِقَابِ تَرْكٌ مِنْ حَقِّكَ وَ رِضًى بِدُونِ وَاجِبِكَ ] اى خداى من ! اين حال و روز كسى است كه از تو فرمان برده ، و راه كسى است كه تو را عبادت كرده ، اما كسى كه از فرمانت روى گردانده ، و مرتكب گناه شده ، در رساندن عذاب و كيفرت به او شتاب نكردى ، به خاطر اين كه وضعش را در نافرمانيت ، به حال برگشتنش به بندگيت تغيير دهد ، و محقّقاً در اول كارى كه آهنگ نافرمانى تو كرد ، همه عذاب‌هايت را كه براى تمام بندگانت آماده ساخته‌اى مستحق مىشد ؛ پس هر عذابى را كه از او به تأخير انداختى ، و هر مجازات سخت و كيفرى كه از او بازداشتى ، حقّ مسلّم و قطعى خود ، و خشنودى به كمتر چيزى است كه براى تو واجب و ثابت است .