بيشتر گناهان همراه با لذّت و شيرينى نفس است ، هر چند روح و باطن آدمى به خاطر آن شادىِ گناه و زهر كشندهء فطرت و صفاى دل‌آزار مىبيند ولى شيفتگى به شهوات و اميال كه خوشايند هواى نفس است ، ننگ زيادى در پى دارد . حضرت على عليه السلام در اين زمينه مىفرمايد : حَلاوَةُ الشَّهْوَةِ يُنَغِّضُها عارُ الْفَضيحَةِ . « 1 » شيرينى شهوات را ننگ رسوايى تلخ مىكند . شخصى در نزد امام سجّاد عليه السلام از گناهان ياد كرد ؛ حضرت فرمود : عَجِبْتُ لِمَنْ يَحْتِمى عَنِ الطَّعامِ لِمَضَرَّتِهِ وَ لايَحْتَمِى مِنَ الذَّنْبِ لِمَعَرَّتِهِ . « 2 » در شگفتم از كسى كه از خوردن غذايى كه برايش ضرر دارد ، پرهيز مىكند ؛ اما از گناه كه مايهء زيان و رسوايى است پرهيز نمىكند . گاهى شتاب انسان در ارتكاب معاصى به قدرى زياد است كه او خيال مىكند تنها راه نجات در اين مسير است ولى نمىداند كم صبرى و تقوا پيشه نكردن چه خسارت‌هايى به بار مىآورد . در اين باره امام صادق عليه السلام فرمود : قِلَّةُ الصَّبْر فَضيحَةٌ . « 3 » ناشكيبايى ، رسوايى و شرمسارى به بار مىآورد . خداوند عزّوجل به عُزير پيامبر عليه السلام وحى فرمود : هر گاه بلايى به تو برسد پيش بندگانم گله و شكايت مكن ، همان گونه كه من

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 304 ، حديث 6964 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 75 / 159 ، باب 21 ، ذيل حديث 19 ؛ كشف الغمة : 2 / 107 . ( 3 ) - بحار الأنوار : 75 / 229 ، باب 23 ، ذيل حديث 107 ؛ تحف العقول : 315 .