السَّبْحَةِ ، وَ انْ تُرِيَنى ما هُوَ الاْصْلَحُ فِى الدِّينِ وَ الدُّنْيا . اللَّهُمَّ انْ كانَ الاْصْلَحُ لى فِى دينى وَ دُنْياىَ وَ عاجِلِ امْرى وَ آجِلِهِ فِعْلَ ما انا عازِمٌ عَلَيْهِ فَأْمُرْنِى ، وَ الّا فَانْهَنِى ، انَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ . بار خدايا ! به حق حسين و جد و پدر و مادر و برادر و امامان از فرزندان او ، از تو مىخواهم كه بر محمّد و آلش درود فرستى ، و براى من در اين تسبيح خير و نيكى قرار دهى ، و آنچه را كه در دين و دنيا براى من شايسته‌تر است مقدّر فرمائى . بار خدايا ! اگر كارى را كه تصميم دارم در دين و دنيايم و هم اكنون و پس از اين براى من شايسته است مرا به آن امر كن و اگر نه نهى فرما ، زيرا تو بر هر چيز توانايى . سپس يك مشت از تسبيح را مىگيرى و مىشمارى و مىگوئى : سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ للَّهِ وَ لا الهَ الَّا اللَّهُ . پس اگر دانهء آخر سبحان اللَّه بود در بجا آوردن و نياوردن آن كار مختارى ، و اگر الحمدللَّه بود آن امر است ، بجاى آور ، و اگر لااله‌الّا اللَّه بود نهى است ، آن را بجا نياور . » « 1 » گر پذيرى تو زمن جان چه شود * كار بر من كنى آسان چه شود دل زمن بردى و جان شد مشتاق * گر فداى تو شود جان چه شود برقع از روى چو مه برگيرى * تا شوم واله و حيران چه شود از گلستان رخ و زلف تو من * گر بچينم گل و ريحان چه شود گر دهان را به سخن بگشائى * تا برم قند فراوان چه شود ساقى چشم تو گر باده دهد * تا خرد مست شود زان چه شود

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 88 / 250 ، باب 5 ، حديث 5 ؛ مستدرك الوسائل : 6 / 246 ، باب 7 ، حديث 6828 .