و اگر اهل شهرها و آبادىها ايمان مىآوردند و پرهيزكارى پيشه مىكردند ، يقيناً [ درهاىِ ] بركاتى از آسمان و زمين را بر آنان مىگشوديم ، ولى [ آيات الهى و پيامبران را ] تكذيب كردند ، ما هم آنان را به كيفر اعمالى كه همواره مرتكب مىشدند [ به عذابى سخت ] گرفتيم . فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكّرُواْ بِه‌ِفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَ بَ كُلّ شَىْءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُواْ بِمَآ أُوتُواْ أَخَذْنهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ » « 1 » پس چون حقايقى را كه [ براى عبرت گرفتنشان ] به آن يادآورى شده بودند ، فراموش كردند ، درهاى همهء نعمت ها را به روى آنان گشوديم ، تا هنگامى كه به آنچه داده شدند ، مغرورانه خوشحال گشتند ، به ناگاه آنان را [ به عذاب ] گرفتيم ، پس يكباره [ از نجات خود ] درمانده و نوميد شدند . حقيقت ايمان و نزول بركات بركات ، در برگيرندهء بركت‌هاى مادى و معنوى است مانند بركات در مال و فرزند و علم و خدمت و . . . انسان به طور غريزى به دريافت بركات و خيرات علاقمند است و انبيا عليهم السلام از همين تمايلات طبيعى براى رسالت خود استفاده مىكردند . براى دريافت الطاف و بركات اجتماعى خداوند كريم ، ايمان و تقواى فردى كافى نيست بلكه بايد بيشتر مردم جامعه اهل ايمان و پرهيزگار باشند . بر اين اساس پرسش‌هايى براى بعضى از مردم مؤمن مطرح است كه اگر ايمان و تقوا سبب نزول بركات است ، پس چرا كشورهاى كافر وضع بهترى دارند و كشورهاى اسلامى با مشكلات فراوانى رو به رو هستند . اهل فن جواب داده‌اند كه :

--> ( 1 ) - أنعام ( 6 ) : 44 .