پناه جويم ، و نه عمل مستحبى را انجام داده‌ام ، كه به خاطر آن سزاوار مدح و ثنا شوم . كارى انجام نداده‌ام ، جز واجباتت كه هر كس آنها را ضايع كند ، هلاك مىشود ، و با شرافت و برترى كار مستحبّى ، به حضرتت متوسّل نمىشوم ؛ در صورتى كه از به جا آوردن بسيارى از تكاليف واجبت غفلت كرده‌ام ، و از جايگاه‌هاى انجام حدودت تجاوز كرده ، گرفتار محرّمات شدم ، و پردهء حرمت‌ها را دريدم ، و گناهان بزرگى را مرتكب شده‌ام ، كه عافيت تو در برابر رسوايىهاى آنها براى من پرده و پوشش است ، و اين جايگاه كسى است ، كه به خاطر ارتكاب گناه ، از تو شرمسار و برخود خشمگين ، و از تو خشنود است ؛ پس با دلى شكسته و گردنى افتاده ، و پشتى گرانبار از خطاها به سوى تو آمده ، و در ميان اميد و بيم نسبت به تو قرار گرفته ، و تو شايسته‌تر كسى هستى كه به او اميد ورزند ، و سزاوارتر كسى كه از او بترسند و پروا كنند ؛ پس آنچه را اميد دارم به من ببخش و از آنچه بيم دارم امانم ده ، و به رحمتت كه به وسيلهء آن به بندگانت باز مىگردى به من بازگرد . تو بزرگوارتر كسى هستى كه از او درخواست مىشود . نقش عبادت در مهار گناه بزرگان دين در بحث تكامل انسان از نظر روحى و اخلاقى ، به مسئله تدريج و گام به گام اعتقاد دارند . يعنى سقوط و فرود همانند صعود و فراز ، مرحله به مرحله صورت مىگيرد ؛ زيرا آدمى همانطور كه به آهستگى از اوّلين درجه حركت نموده و به آخرين درجهء رشد و كمال مىرسد . در پستى و ذلّت هم مانند فواره آب از گناهان كوچكى به سوى جنايات بزرگى قدم برداشته و رفته رفته گستاخ و بىحيا مىگردد ، تا آن كه به حدّ كفر محض رسيده و شيطان هم از او برائت جسته و از حال بد او متنفّر و گريزان است .